Andrìa
Lu agattaias semper a sa rea subra sa cadrea, Andrìa,
sas bratzas istérridas comente ales
a inscansare s’aghera dae s’apposenteddu
e sas laras una desinèntzia de notas
coniugadas in un’iscala de rumores
a dare forma e ziros a su motore.
In sos chimbant’annos suos nesciuna pista
lu at bidu mai atterrare, a nisciuna turre
at dimandadu mai autorizassione a sa pesada in bolu,
a iscalà dae sos istantes fittianamente ispesos
a evitare sas nues, a costrùeresi unu chelu.
Dae una bida sos dies suos sunt unu pianu de bolu
programmadu a inghiriu a su mundu sou
dae su cale reportat, donzi bolta, unu risittu differente,
su matessi recreu.
Calesisiat putzone diat àere bisonzu de frimmaresi.
Solu sos maccos no agabbant de bolare.
Andrea
Lo trovavi sempre in piedi sulla sedia, Andrea,/le braccia distese come ali/a scansare l’aria dello stanzino/e le labbra una desinenza di note/coniugate in una scala di rumori/a dare forma e giri al motore.//Nei suoi cinquant’anni nessuna pista/lo ha mai veduto atterrare, a nessuna torre/ha mai chiesto autorizzazione al decollo,/a fare scalo dai suoi istanti perennemente spesi/a evitare le nuvole, a costruirsi un cielo.//Da una vita i suoi giorni sono un piano di volo/programmato attorno al suo mondo/dal quale riporta, ogni volta, un sorriso differente,//la medesima gioia.//Qualsiasi uccello avrebbe bisogno di fermarsi.//Solo i matti non smettono di volare.
Identificazione geografica del dialetto: Lingua sarda logudorese
Nessun commento:
Posta un commento