|
A FONTANÈLA Cich, ciach, cich, ciach, ciach, ciach… A sangòuna an dialët ra fontanèla a fianch ar parchègg dra cita osterëja. A sanda ‘d Fërsnèra a-gh’ha manch ir dirit d’andä a finì an sl’antologëja. E dì ch’a-gh’ha na sorèla che anmà pir la toss i-gh’heuo scricc ina gran poisëja. Cricc, cracc, cricc, cracc, cracc, cracc… A speuoa an dialët ra fontanèla, antant che ‘r martlët sorbì ra só èua o svora vëja. Ma a Fërsnèra on gh’è nèint poisëja pir ra fontanèla ch’a perda l’èua ‘mè só sorèla, quëla famosa ch’a gh’ha ra toss an sl’antologëja. Puschh, pischh, puschh, pischh, pischh, pischh… A poscia an dialët ra fontanèla ‘d Fërsnèra, ‘mè ra väca dir Bët ch’a bräma ant ra stäla.
A trai bóti e mes ‘t gh’häj päria a ciamä chicadeuj ch’o stäga a portä ‘r väs a ra fontanèla ch’as la fa adóss cmè ra sorèla dra poisëja. Cich, ciach, cricc, cracc, pischh, puschh… A sangòuna a scräcia e a poscia an dialët ra fontanèla. Ma nonostante tut le a sta bai dra só póca salut. L’unich problema ch’l’è sèinsa péj e a fa fadëja a ‘ndä a truä só sorèla marävia dra toss an sl’antologëja. Santa Marëja prega par noj… Santa Marëja… A disa o rosäri an dialët ra fontanèla a fianch ar parchègg dra cita osterëja. ‘Mè Catilina adess, a fianch dra so mäta ch’l’ha smuss ‘d spuä sangh e fäsla adóss, a traj bóti e mès antant che ‘r Bët o läcia ra väca. |
|
LA FONTANELLA Cich, ciach, cich, ciach, ciach, ciach… Sanguina in dialetto la fontanella di fianco al parcheggio della piccola osteria. Vivendo a Fresonara non ha nemmeno il diritto di andare a finire sull’antologia. E dire che ha una sorella che soltanto per la tosse le hanno dedicato una gran poesia. Cricc cracc, cricc, cracc, cracc, cracc… Sputa in dialetto la fontanella intanto che la poliste bevuta la sua acqua svolazza via. Ma a Fresonara non c’è poesia per la fontanella che gocciola acqua come sua sorella quella famosa che ha la tosse sull’antologia. Puschh, pischh, puschh, pischh, pischh, pischh… Orina in dialetto la fontanella di Fresonara, come la mucca del Betto che muggisce nella stalla. Alle tre e mezzo hai voglia a chiamare qualcuno che porti il pitale alla fontanella che se la fa addosso come la sorella della poesia. Cich, ciach, cricc, cracc, pischh, puschh… Sanguina sputa e orina in dialetto la fontanella. Ma nonostante tutto gode della sua poca salute. L’unico assillo che è senza piedi e fa fatica ad andare a visitare sua sorella malata di tosse sull’antologia. Santa Maria prega per noi… Santa Maria… Dice il rosario in dialetto la fontanella di fianco al parcheggio della piccola osteria. Come la Caterina adesso, di fianco alla figlia che ha smesso di sputare sangue e farsela addosso, alle tre e mezzo mentre il Betto munge la mucca. |